Οι μάσκες έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας τόσο των ενηλίκων όσο και των παιδιών, ως ένα μέτρο προφύλαξης και διατήρησης της ατομικής και δημόσιας υγείας μετά την έξαρση του ιού COVID-19.

Δεν είναι λίγοι οι γονείς (και εκπαιδευτικοί) που προβληματίζονται σχετικά με τον καλύτερο τρόπο για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να κατανοήσουν και να συμμορφωθούν με τη σωστή χρήση μάσκας.

Πώς μπορώ να εξηγήσω στο παιδί μου πότε και γιατί πρέπει να φοράει μάσκα; Κάποιες χρήσιμες συμβουλές για να βοηθήσετε τα παιδιά (ηλικίας δύο ετών και άνω) να κατανοήσουν γιατί και πότε φοράμε μάσκα είναι οι εξής:

Εξηγήστε γιατί φοράτε μάσκα, με απλό και κατανοητό τρόπο: «Φοράμε μάσκες για να κρατήσουμε το βήχα και το φτέρνισμά μας, όσο είμαστε μέσα στο κατάστημα.»

Εξοικειώστε το παιδί με τη μάσκα κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Χρησιμοποιήστε το παιχνίδι για να βοηθήσετε το παιδί σας να συνηθίσει τη μάσκα εάν είναι κάτι καινούριο για εκείνο. «Ας παίξουμε το μανάβικο. Πρέπει να ετοιμαστούμε! Να πάρουμε την τσάντα μας και να φορέσουμε τις μάσκες μας!»

Προσφέρετε επιλογές, εάν είναι δυνατόν. Τα παιδιά αυτής της ηλικίας αναζητούν την ανεξαρτησία, και μερικές φορές αυτό μπορεί να σημαίνει ότι αρνούνται να δεχτούν κάτι το οποίο επιλέξατε εσείς για εκείνα (π.χ. θέλουν να φορέσουν το μπλουζάκι με το δεινόσαυρο και όχι το ριγέ που διαλέξατε εσείς, ή θέλουν το παιχνίδια Α και όχι το Β, και ούτω καθεξής).  όταν επιλέξατε τις ρίγες). Μπορείτε να αποφύγετε αυτή τη δυσκολία, δίνοντας στα παιδιά τη δυνατότητα να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο παιδικές μάσκες.

Υπενθυμίστε στο παιδί σας τι θα συμβεί πριν φύγετε από το σπίτι: «Πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ. Όταν φτάσουμε εκεί, θα βάλουμε τις μάσκες μας στο αυτοκίνητο. Θα φοράμε τις μάσκες μας όλη την ώρα που ψωνίζουμε. Όταν φτάσουμε στο αυτοκίνητο για να επιστρέψουμε στο σπίτι, θα τα βγάλουμε ξανά.». (Ισχύει το ίδιο, όποια κι αν είναι η πρακτική που ακολουθείτε, π.χ. κάποιες οικογένειες έχουν μάσκες στο αυτοκίνητο για όταν χρειαστεί να τις φορέσουν).

Επαναλάβετε τους κανόνες όταν φτάσετε στον προορισμό σας. Καθώς φοράτε τις μάσκες σας, υπενθυμίστε στο παιδί σας: «Θα φορέσουμε τις μάσκες όλη την ώρα που είμαστε στο κατάστημα. Όταν τελειώσουμε και επιστρέψουμε στο αυτοκίνητο, μπορούμε να τις βγάλουμε ξανά».

Προετοιμαστείτε για τις δυσκολίες που θα έρθουν. Τα μικρά παιδιά και ειδικότερα τα παιδιά προσχολικής ηλικίας δεν έχουν τον ίδιο αυτοέλεγχο με τους ενήλικες. Μπορεί να ενθουσιαστούν και να τραβήξουν τις μάσκες τους για να σας πουν για τα λουλούδια που είδαν στο τμήμα λουλουδιών. Μπορεί να τρέξουν ή να παίξουν και οι μάσκες τους να βγουν. Μπορεί να βαρεθούν και να αποφασίσουν ότι θέλουν να βγάλουν τη μάσκα τους. Όλα αυτά είναι φυσιολογικά. Αντί να εκνευρίζεστε ή να φοβίζετε τα παιδιά σχετικά με την πιθανότητα που υπάρχει να αρρωστήσετε, είναι καλύτερο να εστιάσετε στη ρουτίνα: «Πρέπει να φορέσουμε τη μάσκα μας στο κατάστημα για να παραμείνουμε υγιείς».

Όταν υπάρχουν δυσκολίες με τη μάσκα, υπενθυμίστε στο παιδί σας τον «κανόνα της οικογενειακής μάσκας». Δείξτε τη δική σας μάσκα και επαναφέρετε απαλά τη μάσκα στο πρόσωπο του παιδιού σας ή βοηθήστε το να τη φορέσει μόνο του. Εάν το παιδί σας αναφέρει ότι νιώθει άβολα με τη μάσκα, μπορείτε να του εξηγήσετε ότι μερικές φορές οι μάσκες μας κάνουν να αισθανόμαστε φαγούρα ή ζέστη. Στη συνέχεια, μπορείτε να επαναφέρετε την προσοχή του παιδιού σας σε κάτι που βρίσκεται κοντά του, ιδανικά με τη μορφή ενός παιχνιδιού: Μπορεί να βρει ένα κουτί δημητριακών που είναι πορτοκαλί; Μπορεί να σας δείξει πού βρίσκονται τα μήλα; Μπορεί να σπρώξει το καρότσι κατά μήκος του διαδρόμου;

Ενώ η μάσκα είναι κάτι νέο για όλους μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα παιδιά ανταποκρίνονται ιδιαίτερα καλά στην καθημερινή ρουτίνα και τους σταθερούς κανόνες. Εάν οι μάσκες αποτελούν σταθερά μέρος της «οικογενειακής ρουτίνας» σας όταν βγαίνετε από το σπίτι, με την πάροδο του χρόνου τα παιδιά θα προσαρμοστούν και με τη σειρά τους θα ακολουθήσουν τους απαραίτητους κανόνες.

Πρωτότυπη πηγή: https://www.zerotothree.org

The post Πώς θα εξηγήσω στο παιδί μου γιατί πρέπει να φοράει μάσκα; appeared first on Μερόπη Σίμου.

Μέσα από αυτά το άτομο ενημερώνεται και κατανοεί σε βάθος τη φύση των προβλημάτων του, μαθαίνει και εφαρμόζει στην καθημερινότητά του συγκεκριμένες τεχνικές προκειμένου να τα αντιμετωπίσει με επιτυχία.

Παρακάτω είναι μια λίστα με βιβλία αυτοβοήθειας, που βασίζονται στη σύγχρονη ψυχολογική έρευνα, και τα οποία οι πελάτες μου έχουν βρει χρήσιμα μέχρι σήμερα.

📖 David D. Burns “Αισθανθείτε καλά! Η αποτελεσματική αντιμετώπιση της κατάθλιψης χωρίς φάρμακα”, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 1994

📖 Aaron T. Beck “Δεν αρκεί μόνο η αγάπη”, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 1996

📖 Jeffrey E. Young & Janet S. Klosko “Ανακαλύπτοντας ξανά τη ζωή σας”, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 1996

📖 Franck Lamagnere “Μανίες, Φόβοι, και Έμμονες Ιδέες: Κατανόηση και αντιμετώπιση τους”, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 1999

📖 Christopher Fairburn “Βουλιμία: Ξανακερδίστε τον Έλεγχο”, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 2000

📖 Alan Garner “Η Τέχνη της Επικοινωνίας”, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2000

📖 Robert Alberti & Michael Emmons “Δικαίωμα σας! Ένας Οδηγός για Περισσότερο Ισότιμες Σχέσεις”, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 2002

📖 Ρaul Gilbert “Ξεπερνώντας την κατάθλιψη: Ένας οδηγός αυτοβοήθειας με γνωστικές-συμπεριφοριστικές τεχνικές’’, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 1999

📖 Helen Kennerley “Ξεπερνώντας το άγχος: Ένας οδηγός αυτοβοήθειας με γνωστικές-συμπεριφοριστικές τεχνικές”, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 1999

📖 Derrick Silove & Vijaya Manicavasagar “Ξεπερνώντας τον πανικό: Ένας οδηγός αυτοβοήθειας με γνωστικές-συμπεριφοριστικές τεχνικές”, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2000

The post Βιβλία αυτοβοήθειας: Γίνε θεραπευτής του εαυτού σου appeared first on Μερόπη Σίμου.

Καθώς κοιτάζει το ταβάνι, προσπαθώντας να κοιμηθεί, η Ντίνα* σκέφτεται μια φράση που είπε ο γιατρός της: “Ένας όγκος μπορεί να αναπτυχθεί ανά πάσα στιγμή. Ελάτε για επανέλεγχο σε έξι μήνες αν ανησυχείτε.” Στριφογυρίζοντας στο κρεβάτι σκέφτεται: “Γιατί μου το είπε αυτό; Αν δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα, τότε γιατί μου είπε να ξαναπάω σε έξι μήνες;” Ακόμη περισσότερες σκέψεις και ερωτήσεις αρχίζουν να περνούν από το μυαλό της, “Γιατί συνεχίζω να έχω πονοκεφάλους και ζάλη; Κι αν οι γιατροί δεν είδαν κάτι; Γιατί μου είπε να ξαναπάω αν δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα;” Η Ντίνα αισθάνεται τόσο ανήσυχη που σηκώνεται από το κρεβάτι και αρχίζει να ψάχνει στο διαδίκτυο για απαντήσεις. Καθώς ξαναδιαβάζει τα ίδια άρθρα σχετικά με τα συμπτώματα του καρκίνου του εγκεφάλου, αρχίζει να αισθάνεται ζάλη. “Γιατί εξακολουθώ να νιώθω έτσι; Μήπως έχω πραγματικά καρκίνο;  Κι αν όντως έχω κάτι;”

Πολλοί άνθρωποι με άγχος υγείας συχνά αδυνατούν να λειτουργήσουν ή να απολαύσουν τη ζωή τους, εξαιτίας των φόβων τους.

Τα καλά νέα είναι ότι η Ντίνα* δεν έχει καρκίνο ή όγκο στον εγκέφαλο. Η Ντίνα έχει άγχος υγείας. Υπάρχουν δύο τύποι άγχους για την υγεία: η Διαταραχή σωματικών συμπτωμάτων και η Διαταραχή άγχους υγείας, τυπικά γνωστή ως υποχονδρίαση. Πολλοί άνθρωποι με άγχος υγείας συχνά αδυνατούν να λειτουργήσουν ή να απολαύσουν τη ζωή τους, εξαιτίας των φόβων τους. Παρακολουθούν διαρκώς τις σωματικές λειτουργίες (π.χ. αναπνοή, καρδιακή παλμό), φυσικές ιδιαιτερότητες (π.χ. σημάδια στο δέρμα) και την παραμικρή σωματική δυσφορία (π.χ. πονοκέφαλο, πόνο στο στομάχι, ζάλη). Μπορεί να ανησυχούν για ένα συγκεκριμένο όργανο του σώματός τους (π.χ. εγκέφαλο, καρδιά) ή μια ασθένεια για την οποία άκουσαν στις ειδήσεις ή στη δουλειά που άκουσαν για τα νέα ή την εργασία (π.χ. πολλαπλή σκλήρυνση, διαβήτης). Ταλαιπωρούνται από την σκέψη ότι έχουν, ή κινδυνεύουν να αποκτήσουν, κάποια σοβαρή ασθένεια. Απευθύνονται συχνά σε γιατρούς και κάνουν επανειλημμένα εξετάσεις για να βεβαιωθούν ότι είναι καλά, αλλά είναι απρόθυμοι να αναζητήσουν βοήθεια από κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας, καθώς πιστεύουν ότι η κατάστασή τους εξηγείται ιατρικά.

Γιατί το άγχος υγείας παραμένει, παρά τις διαβεβαιώσεις των γιατρών;

Αν και κάποιοι αρνούνται να κάνουν εξετάσεις λόγω του φόβου ότι θα ανακαλύψουν τα χειρότερα, η αναζήτηση διαβεβαιώσεων από τους γιατρούς, οι επανειλημμένες ιατρικές εξετάσεις και επισκέψεις σε γιατρούς είναι πιο συχνές στο άγχος υγείας. Η διαβεβαίωση από τον γιατρό ότι δεν υπάρχει κάποια σοβαρή ιατρική ασθένεια φέρνει ανακούφιση – προσωρινά. Ο φαύλος κύκλος επαναλαμβάνεται γρήγορα, καθώς νέες ανήσυχες σκέψεις και σωματικές αισθήσεις έρχονται στην επιφάνεια, ακολουθούμενες από ερμηνείες κινδύνου, έντονο άγχος, και ακόμη περισσότερες επισκέψεις στους γιατρούς προκειμένου να φύγει η αβεβαιότητα. Σύντομα πυροδοτείται ο ίδιος κύκλος αντιδράσεων, καθώς έρχεται η επόμενη ανησυχητική σκέψη.

Λάθος συναγερμός

Ένας συναγερμός αυτοκινήτου αρχίζει να χτυπά όταν κάποιος εγκληματίας παραβιάζει ένα αυτοκίνητο. Μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο προβληματικό θα ήταν αν ο συναγερμός χτυπούσε κάθε φορά που περνούσε ένας πεζός δίπλα από το αμάξι. Ο συναγερμός θα παρερμήνευε τους αθώους πεζούς ως επικίνδυνους εγκληματίες.

Τα υγιή ανθρώπινα σώματα παράγουν διάφορα σωματικά συμπτώματα που μπορεί να είναι άβολα, απροσδόκητα και ανεπιθύμητα, αλλά όχι επικίνδυνα.

Με το άγχος υγείας, υπάρχει η εσφαλμένη ερμηνεία των φυσιολογικών σωματικών αισθήσεων και της δυσφορίας ως επικίνδυνων. Το ανθρώπινο σώμα είναι από τη φύση του πολύ “θορυβώδες”: όλα τα υγιή ανθρώπινα σώματα παράγουν διαφόρων ειδών σωματικά συμπτώματα που μπορεί να είναι άβολα, απροσδόκητα και ανεπιθύμητα, αλλά όχι επικίνδυνα.

Οι φυσιολογικές αισθήσεις στο σώμα που μπορούν να προκαλέσουν φόβο και ανησυχία περιλαμβάνουν αλλαγές στην οπτική οξύτητα, τον καρδιακό ρυθμό, την αρτηριακή πίεση, τα επίπεδα του σάλιου, το βάθος της αναπνοής, την ισορροπία και τον μυϊκό τόνο, για να αναφέρουμε μόνο μερικά. Όλα τα παραπάνω είναι φυσιολογικές και ακίνδυνες σωματικές αλλαγές, αλλά όταν ένα άτομο πιστεύει ότι αποτελούν συμπτώματα κάποιας φοβερής ασθένειας, τότε προκαλείται έντονο άγχος. Οι σωματικές αισθήσεις είναι πραγματικές, αλλά οι σκέψεις είναι λανθασμένες.

Γιατί παρερμηνεύουμε τις σωματικές μας αισθήσεις και υπερεκτιμούμε τον κίνδυνο;

Μερικές φορές η παρερμηνεία οφείλεται σε υποθέσεις που κάνουμε σχετικά με μια ασθένεια. Για παράδειγμα: “Ο ξάδερφος μου πέθανε από καρκίνο. Είναι θέμα χρόνου μέχρι να το πάθω κι εγώ”. Ή, “Οι ιοί μεταδίδονται εύκολα. Έχουν πεθάνει άνθρωποι στην Κίνα. Θα μπορούσε εύκολα να εξαπλωθεί στην Ελλάδα και να αρρωστήσω και εγώ”. Τα άτομα με άγχος υγείας συχνά έχουν αυστηρούς ορισμούς για το τι σημαίνει καλή υγεία, θεωρώντας ότι οποιαδήποτε δυσφορία αποτελεί ένδειξη κακής υγείας.

Το άγχος είναι ένας μηχανισμός προστασίας και το να “σκανάρουμε” το σώμα μας για μια ασθένεια μοιάζει να είναι μια κατάλληλη στρατηγική για να προστατευθούμε. Ωστόσο, όταν μας απασχολεί ή μας ανησυχεί κάτι, έχουμε την τάση να το παρατηρούμε πιο εύκολα. Αν, για παράδειγμα, έψαχνα να αγοράσω ένα νέο αυτοκίνητο, μπορεί να άρχιζα να παρατηρώ κάθε αυτοκίνητο στο δρόμο – τη μάρκα, το μοντέλο, το χρώμα. Προηγουμένως, μπορεί να μην έδινα καμία προσοχή στα αμάξια γύρω μου. Εάν ψάχνουμε συμπτώματα, μπορεί να αντιληφθούμε και την πιο ήπια αίσθηση, που διαφορετικά θα αγνοούσαμε.

Όταν ανησυχούμε και ασχολούμαστε με τις σωματικές μας αισθήσεις, τότε αυτές οι αισθήσεις ενισχύονται και διαρκούν περισσότερο.

Και κάπου εκεί δυσκολεύουν τα πράγματα.

Κάθε φορά που ελέγχουμε το σώμα μας για κάποιο σύμπτωμα, ακολουθεί μια αίσθηση αβεβαιότητας και αμφιβολίας, δίνοντας στο μυαλό μας την ευκαιρία να δημιουργήσει αρνητικά σενάρια. Καθώς σκεφτόμαστε το χειρότερο, πηγαίνει στον εγκέφαλό μας το μήνυμα ότι κινδυνεύουμε και ο συναγερμός του σώματός μας αρχίζει να χτυπάει, παράγοντας συμπτώματα άγχους (ταχυκαρδία, σφίξιμο στο στήθος, δύσπνοια, τρέμουλο, μυϊκή τάση, μούδιασμα, ζάλη, ναυτία, εφίδρωση, πονοκέφαλο, δυσφορία στο στομάχι, κλπ.), δίνοντας τροφή στο μυαλό μας για ακόμη πιο ανησυχητικές σκέψεις. “Τρέμω. Δε νιώθω καλά. Κάτι μου συμβαίνει.”

Οι σωματικές αισθήσεις είναι πραγματικές, αλλά οι σκέψεις είναι λανθασμένες.

Πολλοί είναι εκείνοι που αποφεύγουν να επισκεφθούν κάποιον γιατρό είτε γιατί φοβούνται ότι θα τους απαξιώσουν είτε γιατί πιστεύουν ότι θα επιβεβαιωθούν οι φόβοι τους, αφού ο γιατρός θα τους διαγνώσει με κάποια σοβαρή ασθένεια, και γι’ αυτό στρέφονται στο διαδίκτυο. Το διαδίκτυο είναι χρήσιμο – όχι όμως σε αυτή την περίπτωση, αφού όλες οι (χειρότερες) ιατρικές πληροφορίες στον κόσμο είναι άμεσα διαθέσιμες με το πάτημα ενός κουμπιού.

“Ο πιο γρήγορος και εύκολος τρόπος να βρει κανείς απαντήσεις είναι μέσα από το διαδίκτυο.” Και αυτό μπορεί να προκαλέσει σε κάποιον ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία και φόβο, καθώς διαβάζει και αναπόφευκτα εστιάζει στα πιο αρνητικά ή καταστροφικά σενάρια. Μπαίνει σε ιστοσελίδες και forum, διαβάζει άρθρα που απαριθμούν κάθε πιθανή ασθένεια που σχετίζεται με ένα συγκεκριμένο σύμπτωμα. Και δεδομένου ότι όταν κάποιος έχει άγχος η προσοχή του τείνει να εστιάζει στο χειρότερο, αντί για ένα απλό εξάνθημα, τώρα διαβάζει ότι αυτό που έχει είναι καρκίνος.

Για οποιαδήποτε μορφή άγχους, συμπεριλαμβανομένου του άγχους υγείας, η Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (Cognitive Behavioral Therapy – CBT) είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία.

Η πιο αποτελεσματική θεραπεία είναι η Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (ΓΣΘ)

Δεδομένου ότι είναι δυνατόν κάποιος να έχει άγχος αλλά και κάποια σοβαρή ιατρική ασθένεια, πρώτα απ’όλα απαιτείται ενδελεχής ιατρικός έλεγχος προκειμένου να αποκλειστεί το ενδεχόμενο κάποιας ιατρικής πάθησης. Για οποιαδήποτε μορφή άγχους, συμπεριλαμβανομένου του άγχους υγείας, η Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (Cognitive Behavioral Therapy – CBT) είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία.

Η Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία είναι μία μορφή ψυχοθεραπείας που επικεντρώνεται στις σκέψεις και στη συμπεριφορά μας. Η βασική ιδέα της συγκεκριμένης θεραπείας είναι ότι οι σκέψεις μας για μια κατάσταση (π.χ. ανησυχία για καρκίνο) επηρεάζουν το πώς αισθανόμαστε (φοβισμένοι και ανήσυχοι) και κατ’ επέκταση το πώς συμπεριφερόμαστε (ελέγχουμε το σώμα μας για σημάδια ή πηγαίνουμε στο γιατρό). Όλοι οι άνθρωποι έχουμε την τάση να αποδίδουμε ένα συγκεκριμένο νόημα στις καταστάσεις που βιώνουμε (π.χ. “το μυρμήγκιασμα που νιώθω στα δάχτυλά μου σημαίνει ότι έχω σκλήρυνση”). Δεν είναι η κατάσταση που μας προκαλεί άγχος, αλλά το νόημα που της έχουμε δώσει – είτε είναι ακριβές είτε όχι. Και, όταν έχουμε άγχος, δίνουμε στις σκέψεις μας μεγάλο νόημα, και άρα, πολλή δύναμη.

Δεν είναι η συγκεκριμένη κατάσταση που μας προκαλεί άγχος, αλλά το νόημα που της έχουμε δώσει – ανεξάρτητα από το αν είναι ακριβές ή όχι.

Η Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία έχει στόχο να βοηθήσει το θεραπευόμενο να ξεπεράσει τους φόβους και τις ανησυχίες του, αλλάζοντας τις δυσλειτουργικές σκέψεις και τις προβληματικές συμπεριφορές. Μέσα από τη συγκεκριμένη θεραπεία, μαθαίνει κανείς να προσεγγίζει τις ανήσυχες καταστάσεις της ζωής του διαφορετικά, και  γίνεται θεραπευτής του εαυτού του, καθώς μαθαίνει νέα εργαλεία και εξασκείται σε χρήσιμες στρατηγικές, τις οποίες θα έχει στη διάθεσή του ακόμα κι όταν η θεραπεία τελειώσει. Τόσο το άγχος υγείας, όσο και άλλες μορφές άγχους ή αγχώδεις διαταραχές (π.χ. διαταραχή πανικού, κοινωνικό ή γενικευμένο άγχος) αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά μέσα από τη γνωστική συμπεριφορική θεραπεία. Όπως σε κάθε άλλη ψυχοθεραπευτική προσέγγιση, είναι σημαντικό να απευθυνθεί κανείς σε κάποιον εξειδικευμένο και αναγνωρισμένο (πιστοποιημένο) γνωστικό-συμπεριφορικό θεραπευτή.

*Η επιλογή του ονόματος είναι τυχαία και δεν αναφέρεται σε κάποιο πραγματικό πρόσωπο.

Σχετικά άρθρα:

• Όταν το σώμα αντιδρά στο στρες
• Κατανοώντας το κοινωνικό άγχος
• Πώς μπορώ να βοηθήσω κάποιον που έχει άγχος;

The post Άγχος υγείας: τι είναι και πώς αντιμετωπίζεται appeared first on Μερόπη Σίμου.

Όταν το άγχος μας αυξάνεται και αρχίζει να επηρεάζει την καθημερινότητά μας, συχνά γίνεται δύσκολο να συνδεθούμε και να επικοινωνήσουμε με τους άλλους ανθρώπους.  Ποια είναι όμως η διαφορά μεταξύ ενός ντροπαλού ή εσωστρεφούς ανθρώπου, και ενός ανθρώπου που έχει κοινωνικό άγχος; Πώς αντιμετωπίζεται το κοινωνικό άγχος;

Κοινωνικό άγχος ή εσωστρέφεια;

Από τη στιγμή που ο όρος “κοινωνική φοβία” εμφανίστηκε στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM-III) της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας το 1980, υπήρξε σύγχυση ως προς τις διαφορές ανάμεσα στη «συστολή» ή «ντροπαλότητα» από τη μία, και τη «διαταραχή κοινωνικού άγχους» (πρώην «κοινωνική φοβία»).

Πρόσφατες έρευνες στον τομέα της ψυχολογίας έρχονται να απαντήσουν σε όλα τα παραπάνω, διευκρινίζοντας ότι το να είναι κάποιος ντροπαλός ή εσωστρεφής αποτελεί χαρακτηριστικό προσωπικότητας, και διαφέρει από το κοινωνικό άγχος.

Πολλοί άνθρωποι που είναι ντροπαλοί δεν έχουν τα ίδια αρνητικά συναισθήματα και συμπτώματα που συνοδεύουν την διαταραχή κοινωνικού άγχους. Ζουν, εργάζονται, αλληλεπιδρούν κανονικά, χωρίς να βλέπουν τη συστολή ως κάτι αρνητικό που εμποδίζει την καθημερινότητά τους. Αν και αρκετοί άνθρωποι με κοινωνικό άγχος μπορεί να είναι ντροπαλοί ή εσωστρεφείς, η συστολή δεν αποτελεί προϋπόθεση για να λάβει κάποιος τη διάγνωση της διαταραχής. Από την άλλη, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που υποφέρουν από το κοινωνικό τους άγχος, με αποτέλεσμα να αποφεύγουν κοινωνικές καταστάσεις ή να τις υπομένουν με μεγάλη δυσκολία ή φόβο, αλλά εάν δεν είχαν τη συγκεκριμένη διαταραχή μπορεί να απολάμβαναν την προσοχή και το ενδιαφέρον σε μια κοινωνική αλληλεπίδραση ή να ήταν περισσότερο εξωστρεφείς.  Όπως συμβαίνει με αρκετές διαταραχές, έτσι και στην περίπτωση του άγχους φαίνεται ότι όλοι οι άνθρωποι κινούμαστε πάνω σε ένα συνεχές, με την διαταραχή κοινωνικού άγχους να βρίσκεται στο άκρο.

Τι είναι η διαταραχή κοινωνικού άγχους;

Τα άτομα με κοινωνικό άγχος, βιώνουν έντονο φόβο ή άγχος για μία ή περισσότερες κοινωνικές καταστάσεις, κατά τις οποίες είναι πιθανή η αξιολόγηση και η κριτική από άλλους ανθρώπους. Τέτοιες καταστάσεις περιλαμβάνουν το να μιλήσει κάποιος μπροστά σε κοινό, να εκτελέσει κάποια δραστηριότητα μπροστά σε κόσμο, ή πιο μικρές καταστάσεις όπως το να κάνει ψιλή κουβέντα σε μια παρέα ή να φλερτάρει με κάποιον/α. Τα άτομα που έχουν κοινωνικό άγχος φοβούνται ότι θα εκδηλώσουν συμπτώματα άγχους (π.χ. θα έχουν εφίδρωση, τρέμουλο κλπ.) ή θα συμπεριφερθούν με έναν τρόπο που θα τους φέρει σε αμηχανία ή θα προκαλέσει την αρνητική κριτική των υπολοίπων. Για παράδειγμα, κάποιος που φοβάται ότι θα ιδρώσει μέσα στο πλήθος είναι πιθανό να αποφύγει να χαιρετήσει με χειραψία κάποιον, ενώ κάποιος που ανησυχεί ότι θα τρέμουν τα χέρια του, πιθανότατα θα αποφύγει να φάει, να πιει ή να γράψει μπροστά σε τρίτους. Με την ίδια λογική, κάποιος που σκέφτεται ότι θα πει κάτι ανόητο ή θα κάνει σαρδάμ και θα γίνει ρεζίλι, αποφεύγει να μιλήσει σε μία παρέα ή να ξεκινήσει μια κουβέντα.

«Θα γίνω ρεζίλι…»

Σκέψεις όπως «Δεν θα ξέρω τι να πω», «Η φωνή μου θα αρχίσει να τρέμει και θα γίνω ρεζίλι» ή «Θα φανώ βαρετός/ή» είναι πολύ συχνές, και έχουν ως αποτέλεσμα έντονο άγχος ή δυσφορικά σωματικά συμπτώματα ως αντίδραση στο άγχος τους.  Τα άτομα αυτά συχνά  αποφεύγουν κοινωνικές καταστάσεις (π.χ. δεν πηγαίνουν σε πάρτυ ή άλλες εκδηλώσεις) στις οποίες κανονικά θα ήθελαν να συμμετάσχουν, ή τις υπομένουν με έντονο άγχος και δυσφορία.

Οι άνθρωποι που έχουν κοινωνικό άγχος αντιλαμβάνονται ότι ο φόβος ή το άγχος τους είναι δυσανάλογα με την πραγματική κοινωνική «απειλή», αλλά νιώθουν ότι δεν μπορούν να ελέγξουν την ανησυχία τους, με αποτέλεσμα να αποφεύγουν πολλές καταστάσεις στη ζωή τους και να βιώνουν σημαντικές δυσκολίες στην κοινωνική, επαγγελματική και προσωπική ζωή τους.

Πώς αντιμετωπίζεται;

Η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία (ΓΣΘ) αποτελεί την πιο τεκμηριωμένη και αποτελεσματική θεραπεία για τη διαταραχή κοινωνικού άγχους. Μέσα από τη συγκεκριμένη θεραπεία, μαθαίνει κανείς να αναγνωρίζει και να τροποποιεί τα δυσλειτουργικά μοτίβα σκέψης που συντηρούν το άγχος και την αποφευκτική συμπεριφορά, ενώ ταυτόχρονα εξοικειώνεται σταδιακά μέσω της έκθεσης, με καταστάσεις που του προκαλούν άγχος. Η εκμάθηση τεχνικών διαχείρισης του άγχους, όπως η μυϊκή χαλάρωση ή η διαφραγματική αναπνοή, αλλά και η εξάσκηση των κοινωνικών δεξιοτήτων, σε συνδυασμό με τη θεραπεία έκθεσης βοηθούν άμεσα και αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση του κοινωνικού άγχους. Σε περιπτώσεις πολύ έντονου κοινωνικού άγχους, συχνά συνίσταται συνδυασμός φαρμακοθεραπείας και γνωστικής συμπεριφορικής ψυχοθεραπείας για καλύτερα αποτελέσματα.

Τι μπορώ να κάνω αν έχω κοινωνικό άγχος;

Εάν έχετε κοινωνικό άγχος, καλό είναι να απευθυνθείτε σε κάποιον πιστοποιημένο ειδικό και να ξεκινήσετε γνωστική συμπεριφορική θεραπεία. Επιπλέον, ένα χρήσιμο βιβλίο αυτο-βοήθειας για το κοινωνικό άγχος είναι το «Αντιμετώπισε το κοινωνικό άγχος: Μια γνωστική-συμπεριφορική θεραπευτική προσέγγιση» από τις Εκδόσεις Πατάκη. Ενδείκνυται για άτομα που ξεκινούν ή βρίσκονται ήδη σε γνωστική συμπεριφορική θεραπεία.

The post Κατανοώντας το κοινωνικό άγχος appeared first on Μερόπη Σίμου.

Αυτή είναι μια ερώτηση που ακούμε πολύ συχνά από φίλους, συγγενείς, ή άλλους που έχουν στο περιβάλλον τους έναν άνθρωπο με κάποια αγχώδη (ή άλλη ψυχική) διαταραχή.  Αν και η επιθυμία να βοηθήσουμε τον άνθρωπό μας είναι έντονη, συχνά φαίνεται δύσκολο στην πράξη. Δεν είναι εύκολο να βλέπουμε κάποιον γνωστό, φίλο, ή αγαπημένο μας να ταλαιπωρείται καθημερινά από το άγχος, και συχνά γίνεται ακόμη πιο δυσάρεστο όταν βλέπουμε ότι η συγκεκριμένη κατάσταση επηρεάζει και τη δική μας ψυχολογία.

Τι μπορείτε λοιπόν να κάνετε για να βοηθήσετε κάποιον με άγχος;

Αναγνωρίστε τη διαφορά μεταξύ καθημερινής ανησυχίας και παθολογικού άγχους

Όλοι μας βιώνουμε άγχος από καιρό σε καιρό, και αυτό είναι απολύτως υγιές και φυσιολογικό. Όταν, όμως, το άγχος φτάνει σε κλινικά επίπεδα, γίνεται δυσφορικό και δυσλειτουργικό. Κάνουμε λόγο πλέον για αγχώδη διαταραχή και όχι για απλό παροδικό άγχος, όταν τα συμπτώματα που βιώνουμε είναι πιο σοβαρά από την ίδια την κατάσταση που τα προκάλεσε και όταν αρχίζουν να διαταράσσουν την καθημερινότητά μας. Οι αγχώδεις διαταραχές συχνά συνοδεύονται από σημαντική δυσφορία και αναστάτωση της προσωπικής, επαγγελματικής και κοινωνικής ζωής, ωστόσο με την κατάλληλη βοήθεια μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά.

Φράσεις όπως «Είναι απλώς άγχος, θα το ξεπεράσεις» ή «Και εγώ αγχώνομαι, δεν είναι κάτι», όχι μόνο δεν προσφέρουν ανακούφιση, αλλά συχνά μοιάζουν να υποτιμούν τη σημασία και τη σοβαρότητα της δυσφορίας που βιώνει ο άνθρωπος μας, εντείνοντας το στίγμα των ψυχικών διαταραχών.

Για να μπορούμε να διαχειριστούμε το άγχος μας, είναι σημαντικό πρώτα να γνωρίζουμε με ποιες μορφές εκδηλώνεται:

(Συμπτώματα άγχους. Πηγή: www.meropisimou.com)

Ενθαρρύνετε το αγαπημένο σας πρόσωπο να αναζητήσει θεραπεία

Οι αγχώδεις διαταραχές είναι συχνά χρόνιες παθήσεις, κάτι που σημαίνει ότι η θεραπεία είναι σημαντική (και τις περισσότερες φορές απαραίτητη) για να μάθουν οι άνθρωποι να διαχειρίζονται το άγχος τους με λειτουργικό τρόπο και να ξεπεράσουν άλλα σχετικά προβλήματα. Συζητήστε με το αγαπημένο σας πρόσωπο σχετικά με τη δυνατότητα αναζήτησης θεραπείας από κάποιον εκπαιδευμένο επαγγελματία. Ακούστε τυχόν ανησυχίες τους σχετικά με τη θεραπεία. Για παράδειγμα, ίσως ο αγαπημένος σας φοβάται ότι θα θεωρηθεί ως “αδύναμος” εάν κάνει θεραπεία, ή ίσως πιστεύει ότι το άγχος θα φύγει από μόνο του. Θυμηθείτε ότι το να μπορεί κάποιος να ζητήσει βοήθεια είναι ένδειξη δύναμης και όχι αδυναμίας. Είναι χρήσιμο να υπενθυμίσετε στο άτομο αυτό ότι η στάση σας ή η αντίληψή σας για εκείνον/η δεν πρόκειται να αλλάξει, και ότι είστε εκεί όποτε σας χρειαστεί.

Ενημερωθείτε για την κατάλληλη θεραπεία

Η αποτελεσματικότερη θεραπεία για τις διαταραχές άγχους είναι η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία (ΓΣΘ/CBT), αλλά δεν είναι όλοι οι θεραπευτές επαρκώς εκπαιδευμένοι ή έμπειροι στη ΓΣΘ. Είναι σημαντικό να αφιερώσει κανείς χρόνο στην αναζήτηση ενός κατάλληλου θεραπευτή, προτού ξεκινήσει θεραπεία. Έχοντας επιλέξει θεραπευτή και έχοντας ξεκινήσει θεραπεία, μπορείτε να μιλήσετε με τον άνθρωπό σας για τη θεραπεία και να δείτε εάν υπάρχει τρόπος να τον/την βοηθήσετε. Η ΓΣΘ είναι μια θεραπεία πρακτική και συνεργατική, και συχνά περιλαμβάνει ασκήσεις (δουλειά για το σπίτι) που μπορεί να κάνει ο θεραπευόμενος μόνος του ή με κάποιον άλλον. Πολύ συχνά η εμπλοκή ενός συντρόφου, συγγενή ή φίλου στη θεραπευτική διαδικασία βοηθά τους θεραπευόμενους να αισθάνονται μεγαλύτερη υποστήριξη και μπορεί να κάνει τη θεραπεία ακόμη πιο αποτελεσματική.

Μάθετε τι δεν είναι καλό να κάνετε

 Όταν βλέπουμε έναν φίλο ή συγγενή να ταλαιπωρείται από άγχος, θέλουμε να κάνουμε ό, τι περνάει από το χέρι μας για να βοηθήσουμε στην ανακούφιση του άγχους του. Ωστόσο, καθώς το αγαπημένο σας πρόσωπο ξεκινά θεραπεία, θα υπάρξουν πράγματα που δεν πρέπει να κάνουν. Για παράδειγμα, πολλά αγχώδη άτομα μπορεί να αποφεύγουν συγκεκριμένα μέρη, δραστηριότητες ή ανθρώπους λόγω του άγχους τους, και το φιλικό ή οικογενειακό περιβάλλον συχνά διευκολύνει αυτή τη συμπεριφορά αποφυγής, ολοκληρώνοντας αυτές τις δραστηριότητες γι’αυτούς (π.χ. παίρνοντας αποφάσεις ή κάνοντας πράγματα που εκείνοι δυσκολεύονται ή φοβούνται να κάνουν). Δεν είναι καλό να διευκολύνετε την αποφευκτική συμπεριφορά των αγαπημένων σας, επειδή αυτό επιτρέπει να διαιωνιστεί ένας φαύλος κύκλος άγχους. Επιπλέον, τα άτομα με διαταραχές άγχους ζητούν συχνά διαβεβαιώσεις (π.χ. να τους πείτε ότι αυτό που φοβούνται δεν πρόκειται να συμβεί) για να ανακουφιστεί το άγχος τους. Δεν βοηθάει να καθησυχάζετε τους αγαπημένους σας ότι αυτό που φοβούνται δεν θα (ή θα γίνει) πραγματικότητα. Παρόλο που μπορεί να είναι δελεαστικό το να τους παρέχετε μια διαβεβαίωση προκειμένου να μειωθεί το άγχος του βραχυπρόθεσμα, αυτό τελικά μπορεί να διατηρήσει το άγχος τους.

Μάθετε τι είναι καλό να κάνετε

Αντί να κάνετε πράγματα στη θέση των αγαπημένων σας προσώπων ή να τους παρέχετε διαβεβαιώσεις, είναι πολύ πιο χρήσιμο να αναγνωρίσετε και να επικυρώσετε τη δυσφορία που αισθάνονται, και να τους ενθαρρύνετε να κάνουν οι ίδιοι τα πράγματα που τους δυσκολεύουν. Με αυτόν τον τρόπο, βοηθάτε τους αγαπημένους σας να δουν ότι τους νοιάζεστε και τους στηρίζετε, βοηθώντας τους ταυτόχρονα να σπάσουν τον φαύλο κύκλο του άγχους τους. Μπορείτε ακόμη να τους υπενθυμίζετε να σκέφτονται και να χρησιμοποιούν όσα έχουν μάθει στη θεραπεία.

Δεν είναι πάντοτε εύκολο να βοηθήσετε κάποιον που πάσχει από κάποια αγχώδη διαταραχή (ή άλλη ψυχική διαταραχή), και συχνά μπορεί να αισθάνεστε ότι κάτι κάνετε λάθος. Η θεραπεία του άγχους πολλές φορές χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια, αλλά είναι σημαντικό να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας ότι , τόσο εσείς όσο και το αγαπημένο σας πρόσωπο, κάνετε το καλύτερο δυνατό. 

Όσο σημαντικό είναι να είστε συμπονετικοί με τον άνθρωπό σας, είναι εξίσου σημαντικό να δείχνετε φροντίδα και προς τον εαυτό σας. Δανειζόμενοι μια μεταφορά από την καθημερινότητα, μην ξεχνάτε «να τοποθετείτε πρώτα τη δική σας μάσκα οξυγόνου», φροντίζοντας τον εαυτό σας, για να είστε σε θέση να φροντίσετε και τους αγαπημένους σας εάν χρειαστεί.

The post Πώς μπορώ να βοηθήσω κάποιον που έχει άγχος; appeared first on Μερόπη Σίμου.

Το άγχος αποτελεί αναμφισβήτητα μέρος της καθημερινότητάς μας, ακόμη κι αν ποικίλλει στην ένταση, τη συχνότητα ή τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας από εμάς το διαχειρίζεται.  Γνωρίζουμε ότι το άγχος πολλές φορές τείνει να δυσκολεύει την καθημερινότητά μας, μειώνοντας την ικανότητα συγκέντρωσης και κατ’ επέκταση την απόδοσή μας, και συχνά επιδρώντας αρνητικά στην προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική μας λειτουργικότητα. Από την άλλη, υπάρχουν περιπτώσεις που το άγχος μας κινητοποιεί, μας κάνει πιο παραγωγικούς και μας βοηθά να ανταπεξέλθουμε στις καθημερινές προκλήσεις της ζωής μας.

Στην πραγματικότητα, το άγχος είναι ένα απολύτως φυσιολογικό και χρήσιμο συναίσθημα, το οποίο λειτουργεί προστατευτικά για εμάς. Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια δυνητικά απειλητική ή επικίνδυνη κατάσταση, το άγχος μας «προειδοποιεί» και μας κρατά σε εγρήγορση προκειμένου να ανταπεξέλθουμε αποτελεσματικά στον κίνδυνο και να προστατευτούμε από αυτόν.

Αντίδραση πάλης ή φυγής: Όταν το σώμα αντιδρά στο στρες

Το άγχος είναι αυτό που ενεργοποιεί το εσωτερικό σύστημα αυτο-προστασίας μας, γνωστό και ως αντίδραση «πάλης ή φυγής» (“fight or flight” response): μια βιολογικά καθορισμένη και εξελικτικά απαραίτητη αντίδραση του οργανισμού μας, με άλλα λόγια ένας «εσωτερικός συναγερμός» που ενεργοποιείται όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάτι που μπορεί ενδεχομένως να μας βλάψει. Σε αυτή την κατάσταση «συναγερμού» λοιπόν, το μυαλό και το σώμα μας κινητοποιείται σχεδόν αστραπιαία, εκλύοντας κάθε λογής ορμόνες που μας προετοιμάζουν να παλέψουμε (fight) ή να ξεφύγουμε (flight) από τον κίνδυνο.

Η αντίδραση πάλης ή φυγής μπορεί να εμφανιστεί ως απάντηση σε έναν επικείμενο πραγματικό κίνδυνο (όπως όταν έρθετε αντιμέτωποι με ένα σκυλί που γρυλίζει ή με ένα αμάξι που κατευθύνεται με μεγάλη ταχύτητα προς το μέρος σας) ή ως αποτέλεσμα μιας ψυχολογικής απειλής (όπως όταν προετοιμάζεστε για μια σημαντική παρουσίαση στη δουλειά). Πιθανότατα μπορείτε να σκεφτείτε κάποια στιγμή στο παρελθόν που βιώσατε την αντίδραση πάλης ή φυγής. Μπροστά σε κάτι τρομακτικό και δυνητικά επικίνδυνο, η καρδιά αρχίζει να χτυπά πιο γρήγορα, η αναπνοή γίνεται πιο γρήγορη και ολόκληρο το σώμα κινητοποιείται και είναι «έτοιμο για δράση». Συνηθισμένα σωματικά συμπτώματα περιλαμβάνουν ταχυκαρδία, εφίδρωση, γρήγορη αναπνοή (ή υπέρπνοια), μυϊκή τάση, αίσθημα ζάλης, αίσθημα δύσπνοιας, και άλλα.

Πραγματικός ή φανταστικός κίνδυνος;

Αυτή η αντίδραση του οργανισμού μας παίζει κρίσιμο ρόλο στο πώς αντιμετωπίζουμε το στρες και τον κίνδυνο στο περιβάλλον μας. Ωστόσο, το σύστημα πάλης ή φυγής μπορεί να ενεργοποιηθεί λόγω τόσο των πραγματικών όσο και των φανταστικών απειλών. Προετοιμάζοντας το μυαλό και το σώμα για δράση, είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι για να λειτουργήσουμε αποτελεσματικά υπό πίεση. Το άγχος που δημιουργείται από την συγκεκριμένη κατάσταση μπορεί να είναι πραγματικά χρήσιμο, αφού μας βοηθά να είμαστε σε εγρήγορση και να ανταπεξέλθουμε αποτελεσματικά σε οτιδήποτε έρχεται μπροστά μας.

«Καλό», «υγιές», «παραγωγικό» άγχος … όπως και να το χαρακτηρίσουμε, γνωρίζουμε ότι αυτή η μορφή άγχους μπορεί να μας βοηθήσει να αποδώσουμε καλύτερα σε καταστάσεις όπου έχουμε την πίεση του να τα πάμε καλά (π.χ. στη δουλειά ή στο πανεπιστήμιο). Από την άλλη, σε περιπτώσεις πραγματικού κινδύνου, η αντίδραση πάλης ή φυγής μπορεί να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στην επιβίωσή μας (π.χ. αντιδρώντας άμεσα σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα), αυξάνοντας την πιθανότητα να επιβιώσουμε από τον επικείμενο κίνδυνο.

Αν και η αντίδραση του οργανισμού μας στο στρες γίνεται αυτόματα, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πάντα ακριβής. Μερικές φορές αντιδρούμε με τον παραπάνω τρόπο, ακόμα και όταν δεν υπάρχει πραγματική απειλή. Οι φοβίες είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς μπορεί να ενεργοποιηθεί το σύστημα πάλης ή φυγής, μπροστά σε μια υποκειμενικά αντιλαμβανόμενη απειλή.

Για παράδειγμα, ένα άτομο που φοβάται τα ύψη μπορεί να αρχίσει να βιώνει αυτή την έντονη αντίδραση του στρες όταν πρέπει να πάει στον τελευταίο όροφο ενός κτιρίου για να παρευρεθεί σε μια συνάντηση. Αντίστοιχα ένα άτομο που δυσκολεύεται στην κοινωνική διαντίδραση, μπορεί να εμφανίσει έντονα σημάδια άγχους εάν χρειαστεί να μιλήσει μπροστά σε μια ομάδα ατόμων. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση, το σώμα του μπορεί τεθεί σε «συναγερμό», καθώς η καρδιά του θα αρχίσει να χτυπά δυνατά και η αναπνοή του να γίνεται πιο γρήγορη. Εάν τα συμπτώματα του άγχους του γίνουν εντονότερα, θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια κρίση πανικού.

Κατανοώντας την φυσική αντίδραση του σώματός μας στο στρες, μέσω του μηχανισμού «πάλης ή φυγής» που περιγράψαμε παραπάνω, μπορούμε να ανταπεξέλθουμε καλύτερα σε τέτοιου είδους καταστάσεις. το στρες. Όταν παρατηρούμε ότι έχουμε ένταση και το σώμα μας μπαίνει σε κατάσταση «συναγερμού», μπορούμε να βρούμε τρόπους για να ηρεμήσουμε και να χαλαρώσουμε το σώμα μας, π.χ. κάνοντας ασκήσεις μυϊκής χαλάρωσης, διαφραγματικής αναπνοής, ή ήπιας σωματικής άσκησης – μεταξύ άλλων.

Πότε το άγχος γίνεται πρόβλημα;

Παρόλο που κάποτε αυτή η αντίδραση του οργανισμού ήταν μια ενστικτώδης συμπεριφορά που είχε σκοπό να προστατεύσει τα ζώα και τους ανθρώπους από το κίνδυνο, υπάρχουν φορές που μπορεί να είναι ιδιαίτερα ψυχοφθόρα ή προβληματική για κάποιους ανθρώπους. Ορισμένοι άνθρωποι φαίνεται ότι έχουν μια ευαισθησία προς το στρες, με αποτέλεσμα να αντιλαμβάνονται ευκολότερα το περιβάλλον – και τους πιθανού κινδύνους που αυτό εμπεριέχει – και κατ’επέκταση να βρίσκονται διαρκώς σε μια κατάσταση υπερεγρήγορσης και έντονου στρες, προκειμένου να «προλάβουν το κακό» και να προστατεύσουν τόσο τον εαυτό τους όσο και τους οικείους τους.Αν και βραχυπρόθεσμα αποτελεσματικό (αφού βοηθά το άτομο να ανταπεξέλθει αποτελεσματικά στις προκλήσεις τις καθημερινότητάς του), αυτό το έντονο και διαρκές άγχος συχνά καταβάλει το άτομο και μπορεί να οδηγήσει σε ψυχολογικά προβλήματα, όπως διαταραχές άγχους, κατάθλιψη, εξουθένωση (burnout) κ.ο.κ. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι σημαντικό να απευθυνθεί κανείς σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας προκειμένου να καταφέρει να διαχειρίζεται αποτελεσματικά  το άγχος του.

The post Όταν το σώμα αντιδρά στο στρες appeared first on Μερόπη Σίμου.